میروم خسته و افسرده و زار

                             سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا میبرم ازشهر  شما

                            دل شوریده و دیوانه خویش

می برم تا که در نقطه دور

                            شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه عشق

                             زین همه خواهش بیجا و تباه

می برام تا ز تو دورش سازم

                               تو ای جلوه امید محال

میبرم زنده به گورش سازم

                               تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد می رقصد اشک

                                اه بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه جوشان گناه

                                شاید آن به که بپرهیزم من

نوشته شده در تاریخ شنبه 14 دی 1387    | توسط: امیر بیكس    |    | نظرات()